Şeker Hastalığı ve Hayatım

Merhaba,

Ben İlker ŞENER 22 yaşında, 3 ay önceye kadar extreme hayata ve heyecana doymaksızın yaşayan, işinde başarılı (Art Director) bir gencim ama şimdi....

Sizlere kısa zaman önce hayatımın bir anda değişmesini ve elimden neler alıp neler verdiğini anlatmak istiyorum.

Bundan tam 3 ay önce Ayvalık'taki ailemi ziyarete gittiğimde başladı. Mide bulantısı ile hastaneye gittiğimde doktorun bilinçsizce müdehaleleri yüzünden bir anda hayatım değişti. Belki bu büyük bir şanstı benim için bilinmez. Doktorun sorumsuzlukları nedeniyle komaya girdim ve şeker hastası olan babam Cengiz ŞENER'in şekerimi ölçmeyi düşünmesiyle ortaya çıktı.

Doktorun yanlış tedavi uygulaması beni giderek kötüye ve belirsiz bir durum içersine sürüklemişti... Ve artık Şeker Hastasıydım. Tabi ki de ailemde bulunduğu için bu hastalık bende aday gösteriliyordum ancak o kadar sağlıklıydım ki bu düşünce Hiçbir zaman kafamda yer etmemişti.

Diyabet doktorum “ Sen TİP 1 Diyabet Hastasısın ve bundan sonra Insulin kullanmak zorundasın.” dediğinde biraz şok etkisi yaratmıştı bende ama sakin ve düşünceli yaklaşmam gerektiğini düşündüm. Bu durumuma üzülen ailem ve sevdiklerimi görünce iyi olup kaldığım yerden devam etmenin yollarını aramam gerekiyor dedim kendime. Doktorun “dikkat etmezsen hayatını kötü yönde etkileyebilir.” söylemi beni endişelendirmiş ve bu zamana kadar yapmış olduğum ve yapmak istediklerimden bir anda uzaklaştırmıştı beni.

Hala inanamıyordum “serbest dalış, tüplü dalış, extreme fotograf çekmek, yükseklerden atlamak, aralarında bulunmak istemeyeceğiniz deniz canlılarıyla beraber yüzmek, yelken açmak, dağlarda kaymak ve daha bir çok hobimi” bir anda elimden almıştı. Belli etmemeye çalışsam da bu durum beni oldukça mutsuz etmişti. Her fırsatta doktoruma “Dalış hayatıma kaldığım yerden devam edebilecek miyim?” diye soruyordum ve onlar da bana bir gün “EVET” diyerek mutlu etmeye çalışıyorlardı belki de ama farkındaydım artık tutkularımı bırakmam gerekiyordu en azından uzun bir süre.

Herşey o kadar hızlı ilerliyordu ki neye uğradığımı nasıl bir hayata geçiş yaptığımı anlayamıyordum. Sen şeker hastasısın ve en önemli şey beslenmen diye bir ses vardı arkamda ve bir anda kendimi diyetisyende bulmuştum. Ben normalda günde 8 öğün yemek yiyen ve olmam gereken kilo da sağlıkla yaşayan biriydim ama eskisi gibi olmayacaktı hiçbirşey. Diyetisyen genç bir bayandı ve ne yapmam gerektiğini anlatmaya başladı, bense bu diyete nasıl uyacağımı ve nasıl doyabileceğimi düşünmeye başlamıştım.

Hastaneden çıktığımda kendi içimden “bundan sonra nasıl yaşamam gerektiğini öğrenmekten başka çarem yok” dedim. Yanımda annem vardı o an bana en büyük destekçi olan, ancak o da bu durumdan çok etkilenmiş ve oldukça üzgündü.

Eve geldim ve hemen bilgisayar başına geçtim. Hastalığı tamamıyla anlayıp yaşamamımı ne yönde etkileyeceğini araştırmaya başladım ve her okuduğum satırda biraz daha hayal kırıklığı yaşıyordum. Çünkü bu güne kadar ki yaşamamın %70 i yasak ve tehliyeliydi. Örneğin; Dalış, gece hayatı, bir çok sevdiğim yiyecek ve içecekler, ağır ve şiddetli spor, saatlerce yüzmek, yelken.... Bir çoğu daha var ancak bunlar benim hayatımda yer alan şeyler ve artık yoklar. Psikolojik olarak kendimi bir anda bu hobilerimden ve tutkularımdan soğutma isteği oluştu ve bunu aslında hiç yapmak istemiyordum.

Bu süreçte zaman hızla ilerliyor ve her gün yeni Bir şey öğreniyordum. Bilgilerimi hayatımda uygulamaya ve faydalarını da görmeye başlamıştım. Artık az yemek yiyor ve günde 5 kez iğne oluyordum. Yavaş yavaş bu düzene alışıp çevremdekileri de bu kervana ayak uyurmaları için zorluyordum.

Yapmış olduğunuz diyet kadar, zamanında yapmanız gereken insulinler ve doğru dozları, şeker hastalığının en dikkat edilmesi gereken böbrekleriniz ve ayaklarınıza özen göstermenizi ve tabiki en önemlisi sağlıklı yaşam yani spor u eksik etmemelisiniz hayatınızdan. Bende tüm bunları harfi harfine uyguluyor ve bedenimdeki değişiklikleri sıklıkla kontrol etmeye çalışıyordum.

Bundan sonraki yaşamımda bu hastalığın bana başka sorunlar yaratmasını istemiyordum ve ne gerekiyorsa araştırıp bulup kendi hayatımda yer ediyordum. Ancak Türkiye'de bu hastalığın ne kadar önemsiz ve dikkate alınmadığını gördüm 3 ayda. Çünkü hala hastanelerimizde bu hastalığın sebeplerini ve temelinde yatan hormonal dengelerin bozukluğunu araştıran hiçbir tahlil yok. Bilgi bakımından da hala diğer ülkelerden çok yoksunuz. Bilmemiz gerektiği kadar bilgiyi biliyor ve uyguluyoruz hatta doktorlarımız bu hastalığın üzerine temkinli bir şekilde yaklaşmamız gerektiğini bile söylemekten kaçınıyorlar Ya da söyleyemiyorlar.

Oysa ki siz ne kadar dikkatli olursaniz ve özen gösterirseniz bu hastalığın sizler için herhangi bir tehlike oluşturması mümkün değil. Ancak yine her zaman olduğu gibi insanoğlu kendi nefsine yenik düşerek bir kereden bişey olmaz bunu da yapalım, bunu da yiyelim gibi kendilerini kandırma durumlarında yaşamlarının dengesini bozduklarının farkında bile değiller. Araştırmalarınızı ve duyduklarınızı sadece ülkemiz adına sınırlamamalı dünya üzerinde diğer ülkelerde bu hastalığın ne kadar önemsendiği ve bu konudaki yapılan çalışamaları doktorların kendi makalelerinden de dinleyip araştırıp öğrenmeliyiz.

Diyeceksiniz; siz de hiç kaçamak yapmadınız mı? “Hayır! Şuana kadar bir kez olsun hiç kaçamak yapmadım ve hayatımı ilk günden bu zamana bir kez aksatmadım Sabah kalkışlarım, Kahvaltı,ara öğünlerim, Öğle ve Akşam yemeklerim hiç saatinden şaşmadı. Kendime koyduğum kuralları bazen bende çok katı buluyorum ancak bu benim hayatım için gereken bir şey ve buna uymak zorunda olduğumu düşünüyorum.

Geçtiğimiz haftalarda doktoruma giderek 3 aylık kontrollerimi yaptırdım. Sonuçların en başından bu yana çok daha iyi, ancak durumum tabi ki de düzelmeyecekti bunu biliyordum. Dikkat etmeye devam ve izlediğim yoldan hiç çıkmamam gerektiğini söyledi dokturum. Bende eski hayatımda yapmış olduğum ve şu anda vazgeçmek zorunda kaldığım tutkularımı tekrar elde etmek için ricada bulunduğumda beni çok değerli bir egzersiz uzmanı Nilay Hanıma gönlendirdi. Hızlıca bir mekanizma üzerine çıktım ve ölçümler yapıldı, çıkan sonuç beni mutlu etti ve motivasyonumu arttırdı. Yaşım 22 ancak metabolizma yaşımın 16 olduğunu söyledi ve yeteri kadar kasımın bulunduğunu söyledi. Yüzüm gülüyordu artık çünkü 3 aydır hiç spor yapmıyordum ve bundan çok bunalmıştım.

Bir yerden başlayabileceğimi ve umudumun tekrardan oluşmasına yardı olacak diye düşündüm. Şu anda az da olsa günde 40 dk. Yürüyüş ve ağırlık çalışarak kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Bundan sonraki planlarımdan birisi de uzun bir yelken seyri...

Blog'umda düzenli olarak yaşadığım deneyimleri sizlerle paylaşmak ve beraber deneyimlerimizi, moralimizi, gücümüzü arttırmak istiyorum. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere...